Wormen

Wormen zijn om verschillende redenen bijzonder gevaarlijk:

• Vermogen tot zelfreplicatie: wormen kunnen zich zonder menselijke tussenkomst verspreiden via e-mail, netwerken of externe apparaten.
• Vermogen om netwerken te overbelasten: ze genereren buitensporig veel verkeer, kunnen hele netwerken platleggen en zelfs kritieke diensten laten crashen.
• Toegangspoort tot andere dreigingen: na het infecteren van een systeem installeren ze vaak backdoors, minen ze cryptovaluta of worden ze onderdeel van kwaadaardige botnets.

Daarnaast misbruiken ze vaak beveiligingskwetsbaarheden in niet-gepatchte systemen. Een voorbeeld is BlueKeep, een kwetsbaarheid die kon worden misbruikt om wormen te genereren in Remote Desktop Services.

De eerste moderne computerworm was Creeper (1971), ontworpen als experiment om zich op ARPANET te verspreiden. Maar het was Robert Tappan Morris met de Morris-worm (1988) die het destructieve potentieel van computerwormen aantoonde door netwerken plat te leggen en duizenden computers te infecteren.

Later doken geavanceerdere dreigingen op, zoals Conficker (2008), een hybride worm die zich zowel lokaal verspreidde door computers in lokale netwerken aan te vallen als wereldwijd door willekeurig elke computer op internet af te tasten. Tegenwoordig worden op bedrijfsnetwerken moderne aanvallen gedetecteerd die wormen combineren met het minen van cryptovaluta.

Hoewel beide soorten malware zijn, hebben wormen en virussen belangrijke verschillen die ze onderscheiden:

1. Werk je besturingssysteem en applicaties regelmatig bij. Installeer kritieke patches.
2. Installeer een geavanceerde beveiligingsoplossing zoals Panda Dome, die afwijkend gedrag op het netwerk detecteert en infecties in een vroeg stadium blokkeert.
3. Schakel een firewall in en sluit niet-essentiële poorten.
4. Open geen verdacht ogende links of bestanden.
5. Maak periodiek back-ups om te herstellen van mogelijke schade of ransomware.